Stadswandeling

Lier 15-12-2012

De weergoden zijn ons goed gezind, de voorbije dagen kon je niet buiten komen maar vandaag is het droog en valt de temperatuur best mee.

De rest van de wereld heeft dat ook zo begrepen. Geen enkel plaatsje vrij op de grote parking bij het cultuurcentrum “De Mol” aan de rand van Lier.

De kerstmarkt op het Zimmerplein en de Grote markt lokken dan ook handenvol volk.

De Duffelse Natuurvrienden ontbreken niet. Met 21 leden, we verwelkomen Marc en Emmy als nieuwelingen, verzamelen we rond half drie voor het stadhuis. Jan probeert nog een vrouwelijke gids te versieren, maar tevergeefs, onze gids biedt zich aan als Jan De Kleine.

Op pad door de drukke winkelstraat van Lier, onze gids waarschuwt iedereen om niet te verdwalen in één of andere winkel want het einddoel van deze marteling voor de vrouwen is bakkerij Hendrickx in de Antwerpsestraat.

We worden onmiddellijk dwars door de winkel gejaagd naar de achterliggende bakkerij waar bakker Johan ons ontvangt in zijn werkkledij.

Johan laat alles vallen waarmee hij bezig is en begint een enthousiast betoog over de bakkers van Lier die eindelijk na vele, vele jaren eindelijk samenwerken om het alom gekende “Liers Vlaaike” een erkend statuut te bezorgen van streekgerecht.

Tijdens zijn verhaal gaat hij aan de slag om ons de knepen van het vak te tonen. Geen geheimdoenerij over de samenstelling van het “Vlaaike”. Jeanine noteert enthousiast de samenstelling van het deeg. Niet vergeten te delen door 150 want de hoeveelheden zijn iets te groot voor een gewone keuken. De ene machine na het ander komt in werking om de ingrediënten te mengen en te kneden.

In no-time verschijnen de “klaar-om-te-bakken” “Vlaaikens” op de werktafel. De temperatuur in het atelier stijgt met de minuut. Gelukkig heeft bakker Johan voor ieder een glas Caves in voorraad (bier bij den bakker . . . moet kunnen) Een goocheltruc zoals op televisie en de vers gemaakte “Vlaaikens” verdwijnen in de oven en de afgebakken voorgangers komen te voorschijn. Hulp uit de winkel zorgt ervoor dat we allemaal een warm “Liers Vlaaike” mee naar huis krijgen. Morgen opeten, is voor de hongerigen in de groep aangekomen in dovemansoren.

Een tweede keer door de winkelwandelstraat is een echte kwelling voor de dames. Maar we geraken ongeschonden aan de oude gevangenis van Lier. Van hieruit kijken we vol bewondering naar de opgekuiste voorgevel van de Zimmertoren. Ter gelegenheid van “Lier 800 jaar” heeft men de Grote Markt en de Zimmertoren een opfrisbeurt gegeven.

Eenmaal binnen in het gebouw naast de Zimmertoren wordt het stil. De stadsgeluiden verdwijnen en we worden overstelpt door het technisch vernuft van de creaties van uurwerkmaker Louis Zimmer. Wat die man de vorige eeuw met beperkte middelen heeft gemaakt gaat ons verstand te boven. Teveel om te beschrijven. Het atelier met eenvoudige gereedschappen doet ons helemaal versteld staan.

Als kers op de taart, nee . . . we zijn niet terug bij bakker Hendrickx, maar in de “Zimmertoren” zelf, krijgen we een blik achter de schermen van dit werelderfgoed. Het is verrassend. Geen elektronica, geen digitale schermen maar hele fijne techniek die het radarwerk van deze creatie aandrijft.

Hiervan moeten we bekomen, een laatste drink in een cafeetje op het Zimmerplein laten de emoties van deze zaterdagnamiddag bezinken. Zoals je in vorige verslagen ook hebt kunnen lezen, hebben diegene die niet aanwezig waren weerom ongelijk gehad, omdat ze er niet bij waren en deze leerrijke en interessante uitstap gemist hebben.

Verslag: Swa Heyrman