Verslag weekend Vicht

Duitsland 28/29/30 september 2012

Het voelt een beetje raar aan wanneer we de koffers pakken om op Natuurvrienden weekend te vertrekken. Gewoonlijk kijken we uit naar de nieuwe regio en naar de accommodatie in een ander hotel, maar dit jaar gaan we naar dezelfde regio en naar een hotel dat we vorig jaar reeds verkend hebben vanaf het terras. De reden is door iedereen welgekend: het geboekte hotel is failliet verklaard. We kunnen er wel terecht maar dienen alles opnieuw te betalen. Het bestuur besliste echter om een andere locatie te reserveren.

Daarom rijden we nu richting Vicht in de omgeving van Zweifall, het kampement van vorig jaar. Het Vichter Landhaus is een op en top hotel. Jean-Luc en Swa zijn er als de kippen bij om het hotel en zijn omgeving goed te keuren. Vanaf donderdag bereiden zij de komst van de 40 Duffelse Natuurvrienden voor. Afspraken in het hotel dienen bevestigd en Swa zorgt voor het uitstippelen van de aangepaste wandelingen voor de groep.

Vanaf vrijdagmorgen druppelen de gasten binnen. En om 19.00 uur zijn we zo goed als compleet. We kunnen aan tafel voor ons eerste avondmaal. Marc, onze voorzitter, wenst ons een aangenaam verblijf en heet nieuwelingen op het weekend welkom. Een vlotte bediening met lekkere spijzen is het vervolg van de avond. De avond kabbelt rustig verder en om 22.00 uur maken de eerste tafelgangers zich op voor een goede nachtrust.

Zaterdagmorgen, de afspraak om tegen 9.30 uur de eerste wandeling aan te vangen lukt ei zo na. Ludo en Swa zorgen dat de bosbar aan de kerk staat (is dat dan een kerkbar ? ?) En de groep heeft er zin in. Dik 25 wandelaars vangen de 8 km boswandeling aan.

Vlotjes wandelen langs de achterkant van mooi onderhouden tuintjes maar dan plots, onverwacht de eerste beklimming en dat nog wel naar een groot kruis boven de gemeente Vicht. Nu al zijn er die hun tweede adem dienen aan te spreken. Als opwarmer kan dit tellen. Maar dan gaat het iets vlotter. Een rustige wijk brengt ons naar de “kerkbar” waar een slok jenever of een flesje water ons er weer helemaal bovenop brengt. De appeltjes door een gulle weldoener gesponsord vinden ook hun afzet.

Opnieuw op weg langs het plaatselijk kerkhof, een langzame lange klim zorgt toch weer voor het nodige zweet; maar dan is er het verrassende plateau waar aan ertswinning werd gedaan. Swa zorgt voor de nodige info en we beklimmen het hoogste punt waar we een mooi panoramisch zich hebben over de omgeving.

Van daaruit keren we terug, richting hotel. Een lichte verstrooidheid zorgt ervoor dat onze gids zijn wandelkaart onderste boven vasthoud. Oei . . .oei . . .oei . . . waar moeten we toch naar toe op dit ingewikkelde kruispunt. Gelukkig brengt het kompas de rust terug. Tijdens de afdaling naar het hotel verstoren we nog enkele hertjes hun onbezorgd bestaan.

De timing is perfect want we kunnen bijna onmiddellijk aan tafel. Een bord soep en een “abschnit teller” met een pintje erbij, meer moet dat niet zijn.

De bosbar is van plaats veranderd en een harde kern van 15 verstokte wandelaars staat weeral klaar om de namiddagwandeling aan te vatten. Een lange, zeer lange, rustige klim naar het hoogste punt van de omgeving brengt ons door prachtige bossen. Geen mens die ons stoort tijdens dit uitje. Het “Gotfriedskreuz” gelegen op 326 meter hoogte laat ons toe om even op krachten te komen. Ludo tovert uit zijn rugzak enkele restjes jenever die heerlijk smaken. 800 meter verder maken we weer een stop want daar staat de echte bosbar te wachten. Appeltjes worden verdeelt en de grote dorst wordt met frisdranken gestopt.

De tocht is halfweg, er kan niks meer fout gaan, een fluitje van een cent dit bospad en toch. Enige onoplettendheid en we zitten op een verkeerd spoor. Niet zo erg, want het is overal even mooi. Aangekomen in Vicht probeert Swa een nog onbekend pad uit. Volgens de kaart dienen we zo ook bij het hotel uit te komen. Dat klopt maar we zitten op de kaart één millimeter verkeerd. Op het terrein zitten we 20 meter te hoog op een ander bospad. Gelukkig komen we, met een kleine omweg, toch uit waar we moeten zijn, op het terras van ons hotel. Als eerste van alle groepjes.

We zitten nog maar net neer en hebben net onze verfrissing besteld of de wandelaars die naar Stolberg (koperstad) getrokken zijn komen ons vervoegen. Ook zij hebben een heuse klim achter de rug. Een burcht ligt dan ook meestal in de hoogte. Andere mensen trokken naar Monschau en hebben daar zeker op een terras van het mooie weer kunnen genieten.

Na de nodige douches en het omkleden naar avondkledij wacht ons weerom een heerlijke maaltijd. Diegene die forel besteld hebben mogen zeker niet klagen. Heerlijk vers, uit de plaatselijk kwekerij achter het hotel. Bedtijd dient zich aan om de vermoeide spieren te laten rusten.

Zondagmorgen, de koffers zijn reeds gepakt, een 8 km lange wandeling langs gekende paden staat op het programma. De bosbar staat al op haar vertrouwde plek aan de kerk. Met 6 auto’s vertrekken we om 1 km verder te parkeren, wandelen langs een drukke baan dat doen we niet graag.

Tja, in de bergen dien je eerst naar boven te gaan om daarna te kunnen afdalen. Maar het loont. Mooie bossen wisselen af met mooie vergezichten. De bosbar passeren is maar een formaliteit. Daarna opnieuw naar boven, maar stijl dat het hier is. Maar het loont.

Een prachtig vergezicht over glooiende weilanden, in volle zon. Het einde van de wandeling brengt ons nog aan de zoom van een bos en met een laatste blik achter ons duiken we terug de gemeente Vicht binnen. Een laatste trapje bergop en de laatste rechte lijn ligt voor ons. Voor sommige een te lange rechte lijn. Een toiletbezoek dringt zich op.

Het weekend van de Duffelse Natuurvrienden neemt een einde met een heerlijk middagmaal en een laatste koffie. Tot volgend jaar, vermoedelijk op een andere locatie, we zullen wel zien.

Verslag: Swa Heyrman